Al in de jaren 60 had Porsche het idee om een sportwagen te ontwikkelen die niet alleen superieure prestaties zou leveren, maar ook comfortabeler en veiliger zou zijn om mee te rijden. Een uitgebalanceerde aslastverdeling was hiervoor essentieel en dus stond het ontwerp van de transaxle centraal.
In plaats van te vertrouwen op de klassieke luchtgekoelde achtermotor, brak Porsche met oude tradities: Een watergekoelde voormotor en een versnellingsbak op de achteras zorgden voor een ideale gewichtsverdeling. Het zwaartepunt van de motor en de versnellingsbak, dat aanzienlijk was verwijderd van de verticale as, zorgde voor een uitzonderlijke rijstabiliteit - vooral bij hogere snelheden.
Aanvankelijk was dit concept voorbehouden aan de Porsche 928 - een Gran Turismo uit de luxeklasse. Maar toen Volkswagen Porsche de opdracht gaf om een opvolger voor de VW-Porsche 914 te ontwikkelen, lag het idee om het "kleine broertje" het moderne aandrijfconcept te geven voor de hand. Hoewel VW zich later terugtrok uit het project, was het resultaat toch baanbrekend: de Porsche 924, het nieuwe instapmodel van het merk en tevens de voorloper van de latere 944 en 968.
Jarenlang werden modellen met een transaxle nogal sceptisch bekeken door de trouwe 911-fangemeenschap. De laatste jaren is het beeld echter veranderd: De krachtige V8-motoren van de 928, de lichtheid van de 924 en de hoekige degelijkheid van de 944 hebben nieuwe fans voor zich gewonnen. Veel Porsche liefhebbers beschouwen ze nu als de perfecte tweede auto - geschikt voor dagelijks gebruik, robuust en minder gevoelig dan hun luchtgekoelde broers en zussen.
Toegegeven, ze zijn anders geprijsd dan klassieke 911's. Maar Porsches met een transaxle behoren ook tot de meest opwindende - en veiligste - auto-investeringen van onze tijd. Meer dan 20 tot 30 jaar na hun eerste levering beleven de 924, 944 en 968 een nieuwe bloeiperiode - als populaire instap-Porsches in de voortdurend groeiende wereld van youngtimers en klassiekers.
